EspérantoModifier

ÉtymologieModifier

(Date à préciser) Composé de la racine am (« aimer »), du suffixe -ant- et de la finale -o

Nom commun Modifier

Cas Singulier Pluriel
Nominatif amanto
\a.ˈman.to\
amantoj
\a.ˈman.toj\
Accusatif amanton
\a.ˈman.ton\
amantojn
\a.ˈman.tojn\

amanto \a.ˈman.to\

  1. Amant, amoureux. (Celui qui aime d’amour.)
    • La vaganta kavaliro povos uzi sian glavon kaj sian ŝildon; la amanto ne ĝemos sen rekompenco; la gajulo pace ludos sian rolon; la ridindulo elvokos ridon ĉe tiuj, kiuj havas tikleblan diafragmon; kaj la fraŭlino malkaŝe esprimos sian amon per lamaj versoj. — (Louis-Lazare Zamenhof, Hamleto, 1893)
      La traduction en français de l’exemple manque. (Ajouter)
  2. Amateur.

DérivésModifier

Proverbes et phrases toutes faitesModifier

  • Eĉ por pomo putranta troviĝas amanto
  1. traduction littérale : Même pour une pomme pourrissante on trouve un amateur
    traduction d’intention : Tous les goûts sont dans la nature.

PrononciationModifier

Voir aussiModifier

  • amanto sur l’encyclopédie Wikipédia (en espéranto)  

RéférencesModifier

BibliographieModifier

IdoModifier

ÉtymologieModifier

De l'espéranto amanto.

Nom commun Modifier

Singulier Pluriel
amanto
\Prononciation ?\
amanti
\Prononciation ?\

amanto \a.ˈman.tɔ\

  1. Amant.