EspérantoModifier

ÉtymologieModifier

Composé de la racine bon (« bon »), du suffixe -ec- (« qualité ») et de la finale -o (substantif).

Nom commun Modifier

Cas Singulier Pluriel
Nominatif boneco
\bo.ˈne.t͡so\
bonecoj
\bo.ˈne.t͡soj\
Accusatif bonecon
\bo.ˈne.t͡son\
bonecojn
\bo.ˈne.t͡sojn\

boneco \bo.ˈne.t͡so\   Mot exemple fondamental de l’UV

  1. Bonté.
    • (Ekzercaro §11) la plena portreto de sia patro laŭ sia boneco kaj honesteco
      le portrait "craché" de son père selon sa bonté et son honnêteté
    • Li amas tiun ĉi knabinon pro ŝia beleco kaj boneco.
      Il aime cette fille pour sa beauté et sa bonté.

AntonymesModifier

Apparentés étymologiquesModifier

Académiques:

PrononciationModifier

Voir aussiModifier

  • boneco sur l’encyclopédie Wikipédia (en espéranto)  

RéférencesModifier

BibliographieModifier