EspérantoModifier

ÉtymologieModifier

(Nom commun 1) Du latin collega.
(Nom commun 2) Composé de la racine kol (« cou »), du suffixe -eg- (« augmentatif ») et de la finale -o (substantif).

Nom commun 1 Modifier

Cas Singulier Pluriel
Nominatif kolego
\ko.ˈle.ɡo\
kolegoj
\ko.ˈle.ɡoj\
Accusatif kolegon
\ko.ˈle.ɡon\
kolegojn
\ko.ˈle.ɡojn\

kolego \ko.ˈle.ɡo\

  1. Collègue.
    • Kuracisto tre ŝatata de siaj kolegoj.
      Un médecin très apprécié de ses collègues.

Nom commun 2Modifier

Cas Singulier Pluriel
Nominatif kolego
\ko.ˈle.ɡo\
kolegoj
\ko.ˈle.ɡoj\
Accusatif kolegon
\ko.ˈle.ɡon\
kolegojn
\ko.ˈle.ɡojn\

kolego \ko.ˈle.ɡo\

  1. (Par plaisanterie) Long cou.
    • Kial la ĝirafo neniam estas sola? Ĉar ĝi havas kolegon.
      Pourquoi la girafe n’est jamais seule ? Parce qu’elle a un long cou (/collègue).

PrononciationModifier

IdoModifier

ÉtymologieModifier

Du latin collega.

Nom commun Modifier

Singulier Pluriel
kolego
\Prononciation ?\
kolegi
\Prononciation ?\

kolego \kɔ.ˈlɛ.ɡɔ\ (pluriel : kolegi \kɔ.ˈlɛ.ɡi\)

  1. Collègue.