Ouvrir le menu principal
Voir aussi : ruĝigi

EspérantoModifier

ÉtymologieModifier

De ruĝa (« rouge ») et de -iĝ- (« devenir »).

Verbe Modifier

Temps Passé Présent Futur
Indicatif ruĝiĝis ruĝiĝas ruĝiĝos
Participe actif ruĝiĝinta(j,n) ruĝiĝanta(j,n) ruĝiĝonta(j,n)
Adverbe ruĝiĝinte ruĝiĝante ruĝiĝonte
Mode Conditionnel Subj. / Impératif Infinitif
Présent ruĝiĝus ruĝiĝu ruĝiĝi
voir le modèle “eo-conj-intrans”

ruĝiĝi \ru.ˈd͡ʒi.d͡ʒi\ intransitif

  1. Rougir, devenir rouge.