PolonaisModifier

ÉtymologieModifier

Déverbal de czynić (« faire »), du vieux slave чинъ, činŭ[1].

Nom commun Modifier

czyn \Prononciation ?\ masculin inanimé

  1. Acte, action, fait.
    • Każda osoba, która dopuści się czynu okrucieństwa na zwierzęciu jest winna przestępstwa.

SynonymesModifier

DérivésModifier

Voir aussiModifier

  • czyn sur l’encyclopédie Wikipédia (en polonais)  

RéférencesModifier

  1. « czyn », dans Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, 1927