EspérantoModifier

ÉtymologieModifier

Substantif composé des racines dek (« dix ») et du (« deux »), et de la terminaison -o (« substantif ») .

Nom commun Modifier

Cas Singulier Pluriel
Nominatif dekduo
\dek.ˈdu.o\
dekduoj
\dek.ˈdu.oj\
Accusatif dekduon
\dek.ˈdu.on\
dekduojn
\dek.ˈdu.ojn\

dekduo \dek.ˈdu.o\     composition de racines de l’ekzercaro §14

  1. Douzaine.
    • (Ekzercaro §14) Mi aĉetis dekduon (aŭ dek-duon) da kuleroj kaj du dekduojn da forkoj.
      J’ai acheté une douzaine de cuillers et deux douzaines de fourchettes

SynonymesModifier

Apparentés étymologiquesModifier

Académique:

RéférencesModifier

Vocabulaire: